సందేహాలు
అక్టోబర్ 19, 2006 at 3:14 అపరాహ్నం | In Incidents | 4 Commentsమరో మారు AK లో ఈరోజు. ఏ రోజుకారోజు చెప్పుకోదగ్గ విషయాలేం లేకపోయినా కూడా నాలో కలుగుతున్న ఆనందాన్ని , ఈ వారానికి రెండు గంటల క్లాసులు నాకు నేర్పుతున్న పాఠాల్ని నేను గమనిస్తూనే ఉన్నాను. పిల్లలకి చదువు చెప్పడం అంత సృజనాత్మకమైన పని ఇంకోటి లేదు అని నాకు అర్థమైంది. ఈ పని లో గెలవాలంటే గొప్ప ఓపికా , నేర్చుకోవాలన్న తపనా మాత్రమే కాదు … ఎంతో ఊహా శక్తి కూడా ఉండాలి అని నాకు రోజులు గడిచే కొద్దీ అవగతమౌతోంది.
“ఈ క్లాసులకి కూడా ప్రెపేర్ అవుతావా ఏంటి?” అని అడిగింది నా స్నేహితురాలు నన్ను ఈరోజు స్కూలు అయ్యాక. నిజానికి నేను ఈ వారం వెళితే వచ్చేవారం దాకా మళ్ళీ ఆలోచించను ఈ క్లాసుల గురించి …. నా క్లాసుల గొడవల్లో. కానీ … ఆ అమ్మాయి వెటకారానికే అడిగినా , అందులో నిజం ఉంది. ఈ క్లాసులకి నిజానికి బోలెడు చదువుకోవాలి – జీవితాన్ని, పిల్లల తత్వాన్నీ. ఎప్పటికప్పుడు కాస్త ఆలోచించుకుని వెళదాము అని అనుకుంటూనే ఉంటా కానీ … నా acads గొడవల్లో దీన్ని పట్టించుకోవడం లేదు నేను.
వాళ్ళకి ఓ మంచి పద్ధతి లో చదువు చెప్పాలని నాకు మహా తాపత్రేయం. అయినా నాలోని బాధ్యతా రాహిత్యానికి తోడు ఓ విధమైన నిస్సహాయత – ఇలా బోలెడు కారణాల వల్ల మొత్తానికైతే నా స్వప్నాలకూ, సత్యాలకూ బోలెడు తేడా నాకు 3-D స్క్రీన్ లో కనిపిస్తూనే ఉంది. నాకు తెలుసు అనుభవం లో నేనూ రాటుదేలతా అని. కానీ ఆ అనుభవం తో పాటు అనుభవఙుల సలహాలు కూడా అవసరమే. మీకు తోచినవి మీరూ చెప్పండి – How to make learning a good experience for children of this kind of background అని. 
12 hyper-active kids & poor me!!!
అక్టోబర్ 12, 2006 at 1:56 అపరాహ్నం | In Incidents | 2 Commentsజీవితం లో ఇంత నిస్సహాయత ను ఎప్పుడూ అనుభవించి ఉండలేదు అనుకుంటా…. ఇంత చిన్న విషయానికి. ఎంత నిస్సత్తువ గా అనిపిస్తోందంటే …. నేను ఎందుకు అంత Efficient కాను అని ప్రశ్నించుకునేంత !! ఎవరిదీ తప్పు లేదు. కానీ నాలో ఏదో చెప్పలేని దిగులు …..
ఈ రోజు మా ఆషా కిరణ్ లో ఏ ఒక్క వాలంటీరూ రాలేదు వారి వారి వ్యక్తిగత కారణాల వల్ల. ఎందుకో గానీ మామూలుగా వచ్చే ఒకళ్ళిద్దరు “పెద్ద దిక్కు” గా వ్యవహరించే మేడంస్ కూడా రాలేదు. ఒక్క మేడం వచ్చారు. పాపం వాళ్ళ బాబు కి జ్వరం అట …. వెళ్ళిపోయారు. డజను మంది Hyper-active పిల్లలు. మధ్య నేను. ఒక్కోళ్ళూ ఒక్కో వయసు .. ఒక్కో academic లెవెల్. నెను ఏం అవధానం చేసినా నా వల్ల కాలేదు. నాకు అలవాటు లేదు అన్నది ఒకటి. వాళ్ళ స్కూల్ టీచర్లలా నేను కఠినంగా మాట్లాడలేను అన్నడి మరోటి. చుక్కలు కనిపించాయి నాకు వెలుతురు ఉండగానే.
ఈ పిల్లలకేమో ప్రతి ఒక్కరికీ టీచర్ తమ సంగతి ముందు చూడాలని. ఈ ఒక్క సాయంత్రం లో నాకు ఎంతో ఓపిక వచ్చేసిందేమొ అనిపిస్తోంది ఈ క్షణం లో ఈ బ్లాగు టపా రాస్తూ ఉంటే. జీవితం లో ఇలాంటి అనుభవాలు ఎన్ని పాఠాలు నేర్పుతాయో వర్ణించడానికి నాకు మాటలు చాలవు. ఆ పిల్లలు పెరిగే వాతావరణాన్ని కాస్త అవగతం చేసుకున్నా ఈరోజు …. ఒక్కదాన్నే ఉన్నా కదా … వాళ్ళతో ఎక్కువ mingle అయ్యే సరికి వాళ్ళ జీవితాలతో మునుపటికంటే ఎక్కువ పరిచయం కలిగింది అనిపించింది.
ఈ రోజుకి స్కూల్ అయ్యేసరికి బ్రతుకు జీవుడా అనుకున్నా! అంత నీరసం వచ్చేసింది నాకు. చెప్పలేనంత విరక్తి,నిస్సహాయతా ఆవరించాయి. నా నేస్తం తో కాసేపు ఫోనులో మాట్లాడాక ఇప్పుడు కాస్తంత బావుంది మనసు కి. సాధారణంగా చాలా వరకూ నేను పాజిటివ్ గానే చూస్తూ ఉంటా. కారు చీకటి లో కాంతి పుంజం లా. దీన్నీ అలాగే చూద్దాం అని నిర్ణయించుకున్నా. మీకు ఇది చాలా చిన్న విషయంగా అనిపించవచ్చు. కనీ నా inefficiency గురించి ముందే విన్నవించుకున్నా కనుక నాకు కలిగిన నీరసం ఎందుకో అర్థం అయిందనే అనుకుంటా. ఇది ఒక మరిచిపోలేని జీవిత పాఠం. జీవితం గురించి ఎన్నో నిజాలు చెప్పిన పాఠం.
ఈరోజు నన్నిలా ఏకాకి లా మిగిల్చిన ఓ దేవుడా ! ధన్యవాదాలు!!!!
Dr Benjamin – one of the best docs I ever saw
అక్టోబర్ 3, 2006 at 8:44 పూర్వాహ్నం | In People | 3 Commentsమొన్న ఆదివారం నాడు పొద్దున్నే 5:30 కి లేచా. ఇటీవలి కాలం లో నేను అంత త్వరగా లేవడం అసలు జరగలేదనే చెప్పాలి. దీనికి ఓ కారణం ఉంది. మా కాలేజీ ఆషాకిరణ్ వారు దగ్గర్లోని స్లం ఏరియా వారికి ఓ Medical Camp ఏర్పాటు చేస్తున్నారు. నాకు ఆదివారాలు కాలేజీ కి సంబందించి ఏ ప్రోగ్రాములు నచ్చవు. అది ఎంత ఉదాత్తమైన దైనా సాధ్యమైనంత వరకు ఆదివారం అంటే నేను ఎవరన్నా నా బదులు వెల్తారా అనే చూస్తూ ఉంటాను. ఆదివారం ఒకటి దొరుకుతుంది అమ్మ తో గడపడానికి. ఇక ఆరోజూ నేను వీథుల్లో తిరుగుతూ ఉంటే ఎలా ? కానీ … ఈ సారి తెలుగు తెలిసిన వాళ్ళ కొరత ఉంది అంటే అయిష్టంగానే వస్తా అని చెప్పాను.
అదిగో ఆ కారణాన కాలేజీ కి వచ్చి అక్కడినుండి మందులు నిండిన రెండు అట్టపెట్టెలతో నేనూ, రెంజిని అనబడు ఈ క్యాంప్ ని co-ordinate చేస్తున్న PhD Student నా కైనెటిక్ లో బయలుదెరాము. మిగితా వాలంటీర్లు కూడా మా వెనగ్గా వచ్చేసారు. కాసేపటికి డాక్టర్ గారు వచ్చారు. ఈ ఉపోద్ఘాతమంతా ఈయన గురించి చెప్పడానికే.
డాక్టర్ బెంజమిన్ గారి గురించి నాకు ఆట్టే తెలీదు. అసలు ఆయన పేరు తెలిసిందే camp గురించిన minutes ని మాకు moderator మెయిల్ చేసినప్పుడు ! కానీ ఆయన పేషంట్లతో ఎంత బాగా మాట్లాడారో …. ఇప్పటికీ నాకు కళ్ళకు కట్టినట్లు ఉంది. వాళ్ళ తో వాళ్ళ భాష లోనే సంభాషణ నడిపడం నాకు ఎంత గానో నచ్చింది. మధ్య మధ్య న మాక్కూడా ఎన్నో ఉపయోగకరమైన విషయాలు చెప్తూ వచ్చారు. తన అనుభవాలు, general health problems గురించి – ఇలా చాలా విషయాలు చెప్పారు. డాక్టర్ గారు ఆ జనాలను deal చేసిన తీరు నాకు బాగా నచ్చింది.
గుడిసెల్లో ఉండే వాళ్ళ జీవితం గురించి నాకేం అవగాహన లేదు కానీ ఈరోజు చూస్తూ ఉంటే కాస్త తెలిసింది. వారికి ప్రధాన సమస్యలు రెండు ఏమో అనిపించింది. 1) పారిశుధ్య సమస్య 2)కాస్త ఆత్మీయమైన ఓదార్పు, ధైర్యం చెప్పడం. తాగుడు వంటి సమస్యలు ఉన్నాయి … కానీ నాకు ఇవి వాళ్ళు అక్కడికి రావడానికి ముఖ్యమైన కారణాలు ఏమో అనిపించింది. కొన్ని విషయాల్లో వారి నిస్సహాయత చూసి జాలి వేసింది. నేను ఏమన్నా చేయగలనా ? అన్న ప్రశ్న నన్ను చాలా ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసింది. ఇలా నన్ను నేను ఎన్నో సార్లు ప్రశ్నించుకున్నా అనుకోండి. జీవితాంతం ఇలా ఎన్నో సార్లు ప్రశ్నించుకుంటూనే ఉంటా కూడా.
అలాంటి ప్రశ్నలను …. సమాధానాలను వెదుక్కునే ప్రయత్నం లో కలిగిన అనుభవాలను చెప్పుకోడానికే కదా ఈ బ్లాగు ఉన్నది . ఇంతకీ బెంజమిన్ గారి తో మాట్లాడ్డం కుదర్లేదు కానీ – “Sir! hatsoff to U!అని చెప్పేదాన్నేమో మాట్లాడి ఉంటే. నేను ఇప్పటివరకూ మంచి డాక్టర్లను చాలా మందినే చూసా – ఈ తరహా సంధర్భం లో వాళ్ళు ఏం చేసిఉండేవారో చెప్పలేను కానీ ఈ డాక్టర్ గారు మాత్రం the best. ఈయన్ను చూసి చాలా మంది నేర్చుకోవాల్సింది చాలా ఉంది.
WordPress.com లో Blog పెట్టుము. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.
